• Referat podejmuje problem nowych wyzwań dla gospodarki regionu warmińsko-mazurskiego w związku z okresem wieloaspektowych przemian zachodzących w jego krajowym i międzynarodowym otoczeniu. Tym samym, podstawowym założeniem wystąpienia jest teza, że w latach 1999-2004 przemiany te nie ograniczały się wyłącznie do procesu transformacji ustrojowej. Analizując doświadczenia, a zwłaszcza nowe wyzwania związane z przemianami, należy wziąć pod uwagę również takie płaszczyzny przemian, jak: integracja europejska oraz tworzenie się w układzie globalnym nowego paradygmatu gospodarowania - gospodarki opartej na wiedzy. W wystąpieniu niniejszym, podjęta zostanie próba ogólnej charakterystyki wymienionych przemian.
  • Książka " Pamięć i Historia" jest kolejnym przedsięwzięciem wydawniczym, tym razem międzynarodowym. Artykuły zawarte w tomie pokazują stosunek do pamiątek przeszłości nowych osadników. Przeprowadzono tu analizę podręczników historii pod kątem miejsca dziejów ziem pruskich zarówno w historii powszechnej, jak i historiach narodowych. Przedstawiono obraz tego obszaru dawniej i dziś, a także problemy tożsamości mieszkańców obwodu kaliningradzkiego. Interesujący tom, będący wynikiem badań i przemyśleń historyków trzech państw: Rosji, Litwy i Polski.
  • Ku sarmacji

    35,00
    Książka jest rejestracją rzeczywistej i wyimaginowanej literackiej podróży do krainy dawnych Prusów i na Litwę. Autor rozpoczyna swoją wędrówkę od Gniezna i ziemi chełmińskiej, by następnie przemierzać krajobrazy m. in. Morąga, Królewca, Tylży, Mierzei Kurońskiej, Taurogów, literackiej doliny Issy, Wilna i Mazur. We wszystkich tych podróżach miesza się dawny i współczesny świat różnych kultur i narodów. Dietmar Albrecht postrzega go nie tylko przez pryzmat twórczości J.G. Herdera, Ernsta Wiecherta, Hermanna Sudermanna, Czesława Miłosza i Siegfrieda Lenza, ale również wkomponowuje go we współczesny pejzaż przemian kulturowych Polski, Litwy, Rosji i Niemiec. Jego literacki przewodnik otwiera nowy wymiar rozumienia partnerstwa w stosunkach polsko-niemieckich. Prawo "wyłączności" zastępuje radością odkrywania i i poznawania "inności". Ciekawość poznawania różnorodnych kultur towarzyszy Autorowi (ur. 1941) od czasów studiów sinologicznych i pracy na Wolnym Uniwersytecie w Berlinie. Później związał się z Ostsee-Akademie, gdzie rozszerzał praktycznie swój krąg zainteresowań o kulturę, historię i literaturę krajów Europy Środkowo-Wschodniej.
  • Niestety, wyprzedane :), ale mamy jeszcze dużo innych pięknych rzeczy :)
    Oczekiwanie to zbiór różnorodnych tekstów Magdaleny Wysockiej, które powstały w latach 1998-2003. Tomik składa się z refleksyjnych wierszy poruszających tematykę przemijania, tęsknoty i miłości, a także inspirowanych literaturą wojenną. Książka została wzbogacona o grafiki oraz unikalne kody QR, które prowadzą do wersji muzycznej wierszy na YouTube, umożliwiając czytelnikom doświadczenie twórczości w nowy, interaktywny sposób.
  • Niestety, wyprzedane :), ale mamy jeszcze dużo innych pięknych rzeczy :)
    Nic pewnego to trzeci tomik wierszy Andrzeja Zubkowicza. Wcześniej, także w Oficynie Wydawniczej "Retman", ukazały się Guziki zgubione w rozmowie (2008) i W uchu pamięci (2019). Ten ostatni uhonorowany został "Wawrzynem" - Literacką Nagrodą Warmii i Mazur (Nagroda Czytelników). Andrzej Zubkowicz, rocznik 1959, dzieciństwo spędził w Morągu, od 1971 roku mieszka w Węgorzewie. Jego utwory ukazywały się na łamach „Gazety Olsztyńskiej", VariArt" i „Prowincji".
  • Pankracja

    45,00
    Najnowsza książka Barbary Okurowskiej - Budrewicz, która ukazała się pod szyldem wydawnictwa Fundacji Skarbiec Mazurski. Autorka „Nieubogaconych”, „Utkanej z wrażeń i snów” oraz „Jutro przychodzi za wcześnie” tym razem wchodzi w formułę nieco baśniową, fantastyczną, a jednak zadziwiająco zbieżną z rzeczywistością. Sytuacje inspirowane życiem niewielkiej społeczności, opisywane z humorem i szczyptą ironii, odsłaniają kolejne warstwy znaczenia słów, gestów, postaw i emocji. „Pankracja” to szerokie pole do interpretacji wydarzeń - czasem niepokojąco znajomych... Zawsze jednak można pozostać w trybie „bajka” :) Pankracja: — pankracjum nadmorskie bywa nazywane morskim narcyzem; — pankratium, pankration (gr. wszechsiła, moc, władza) - dyscyplina sportowa będąca połączeniem boksu i zapasów; — Pankracy - mężczyzna o tym imieniu zwraca uwagę na oto-czenie, nie znosi kłamstwa, obłudy, jest domatorem, ceni spokój małego miasteczka, gdzie najlepiej się czuje. (źródło: Internety) A zatem: narcyz, wszechwładza, małe miasteczko i umiłowanie prawdy. — A co w tym wszystkim robią smoki? — Smoki? Jakie znowu smoki?!
  • Niestety, wyprzedane :), ale mamy jeszcze dużo innych pięknych rzeczy :)
    Antje Vollmer w podwójnej biografii przypomina historie rodzinne dwojga młodych arystokratów z Prus Wschodnich, którzy poświęcili życie własne oraz swych córek i krewnych dla ratowania ludzkiej godności. Die ZEIT: "Wstrząsająca książka Antje Vollmer wiąże najróżnorodniejsze świadectwa w pełną napięcia historię wschodniopruskiej rodziny, która sprostała najtrudniejszym wyzwaniom swoich czasów. Autorka stworzyła dla obojga Lehndorffów imponujące epitafium."
  • Pusty las

    48,00
    Pusty las to książka o życiu wśród zrujnowanych cerkwi i zdziczałych sadów", o wrastaniu w osierocony krajobraz i o czytaniu świata, który trwa już tylko w powidokach czegoś, czego „nie wolno przeoczyć". Monika Sznajderman czyta Beskid Niski i czyta Wołowiec - czyta swoje miejsce na ziemi, miejsce życia na łące pamięci, w wyrwach po dawnych mieszkańcach Łemkowszczyzny. Te wyrwy, te pasma pustki - niewidoczne na pierwszy rzut oka - zjawiają się pośród słów, zawołane po imieniu. W tej prozie niemal słychać stukot klawiszy pod opuszkami palców, słychać oddech zbratany z rytmem kroków. I słychać też - mocno, wyraźnie - coś, co jest jak łemkowskie gorzkie żale, jak smutna litania". Pusty las - miejsce, od którego wieje groza, całe w dreszczach, zagrzebane w cierpkiej ciszy. I jednocześnie jest to miejsce żywych głosów, codziennej krzątaniny, powszedniej czułości istnienia, która pachnie chlebem, tarniną i mgłą. Może w tym właśnie leży tajemnica tej prozy - w czułości, z jaką Monika Sznajderman dotyka ziemi niczyjej, leżącej pod białym, lodowatym słońcem, śmiertelnie zranionej. Ta czułość dotknięć jest czułością słów, ale ma też w sobie coś z miłości - przenikliwej, trzeźwej, dyskretnej. Taka miłość staje w pustym lesie, nawołuje. Wywabia z nieistnienia to, co powinno trwać. Układa usta do dawno zapomnianych imion jak do pocałunku. Powierza istnienie wyobraźni - osłania je, opatruje jego rany. PROF. PAWEŁ PRÓCHNIAK
  • Trzykrotnie już Ośrodek Badań Naukowych im. Wojciecha Kętrzyńskiego wraz z Muzeum Ziemi Piskiej w Piszu podjęli się organizacji ogólnopolskiej Konferencji naukowej z cyklu Pogranicza". Sesja zagościła w Piszu w roku 2006. Referaty wówczas wygłoszone opublikowano w Komunikatach Mazursko-Warmińskich'. Kolejna konferencja z 2007 doczekała się już własnego wydawnictwa. Niniejsza książka stanowi jego kontynuację. W roku 2006, kiedy po raz pierwszy podjęto temat tejże sesji, spotkał się on ze sporym odzewem ze strony środowiska akademickiego. Na zaproszenie organizatorów odpowiedziało dwudziestu referentów reprezentujących takie ośrodki jak Kraków, Katowice, Elbląg, Wrocław, Toruń, Opole i Olsztyn. Również lokalne środowisko czynnie włączyło się w obrady, swoje wystąpienia zaprezentowały osoby z Pisza, czy Giżycka. Druga konferencja nosząca podtytuł „Przestrzeń kulturowa", zorganizowana w 2007 r., również spotkała się ze sporym zainteresowaniem. Konstrukcja tematyczna konferencji prowadzić miała do wymiany myśli i poglądów pomiędzy przedstawicielami różnych dziedzin nauk tak humanistycznych, jak i geograficzno-przyrodniczych. Swoje wystąpienia przedstawili badacze reprezentujący takie ośrodki akademickie jak: Wrocław, Katowice, Toruń i Olsztyn. Oprócz naukowców swe wystąpienia mieli także konserwatorzy zabytków. Dorobkiem sesji jest wspominana już książka wydana przez Ośrodek Badań Naukowych im. Wojciecha Kętrzyńskiego w Olsztynie. Sesja zorganizowana w 2009 r. miała za zadanie wejść w jeden z aspektów obszarów pogranicza - problemu ludzi pogranicza. W przestrzeni wielokulturowej, gdzie ścierały się, przenikały i uzupełniały wpływy różnych nacji. kształtowały się osobowości i charaktery ludzkie, Środowisko takie rzutowało potem na spojrzenie i działania osób z niego się wywodzących. Naukowcy, którzy wygłosili publikowane tutaj wystąpienia przedstawili losy ludzi i całych grup i kontekście tak określonej problematyki. Omówione zostały losy kobiet na Górnym Śląsku, zbiorowości Prus, Warmii i Mazur, ziemi sztumskiej, zagadnienia migracji. Autorzy przedstawili miedzy innymi takie postacie jak metropolita Andrzej Szeptycki, Jan Nepomucen Sułkowski, Franciszek Rawita-Gawroński, czy Kazimierz Konstanty Plater. Chronologicznie artykuły obejmują czasy od epoki nowożytnej po współczesność, co wraz z szerokim ujęciem geograficznym stało się powodem, dla którego konferencja stała się jednym z tych gremiów, gdzie można było skonfrontować tytułową problematykę w różnych kontekstach historyczno - kulturowych i społecznych. Było to możliwe m.in. dzięki temu, że za jeden z walorów konferencji w 2009 r. uznano jej otwartość na różne dyscypliny naukowe. Dominowało wprawdzie spojrzenie historyków, nie zabrakło jednak biografistyki, genealogii, antopologii kulturowej, czy też ogólniej patrzenia na pogranicza przez pryzmat nauk społecznych. Nie bez znaczenia było też zainteresowanie tematyką konferencji ze strony środowiska lokalnego. Obecność widowni na sali, jej udział w prowadzonych debatach, stanowi potwierdzenie tezy, zakładanej przez organizatorów, że także poza ośrodkami akademickimi istnieje zapotrzebowanie na kontakt z nauką.
  • Moim marzeniem było stworzenie galerii portretu Mazurów. Moim marzeniem było, byśmy ich uwiecznili takimi, jakimi są – w środowisku w jakim żyją, przy zajęciach, jakie na co dzień wykonują, w miejscach, w których mieszkają. Moim marzeniem było, by dzieci zrobiły zdjęcia swoim rodzicom, wnukowie dziadkom, prawnukowie pradziadkom, sąsiedzi sąsiadom, młodzi starszym. Marzenia są po to, aby je spełniać. Ogłoszona jesienią 2018 roku akcja tworzenia „Galerii Mazurskiego Portretu" zakończyła się sukcesem. Nie byłby on możliwy bez wsparcia projektu przez Gustawa Marka Brzezina, marszałka województwa warmińsko-mazurskiego, który objął „Galerię honorowym patronatem oraz współorganizatorów akcji: ks. biskupa Pawła Hause z Diecezji Mazurskiej Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego i dyr. Andrzeja Marcinkiewicza z Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Olsztynie, przede wszystkim jednak bez samych Mazurów, których zdjęcia złożyły się na ten album i wystawę. Dziękuję. Waldemar Mierzwa
  • Wiesława Nawojczyk - legenda kultury Węgorzewa, założycielka i wieloletnia dyrektor Ogniska Pracy Pozaszkolnej, zwanego „Stodołą" oraz Domu Kultury w naszym mieście. Na kartach książki, w rozdziale o ludziach zasłużonych, nie wymieniła swojego nazwiska, tymczasem jest osobą, która w znacznym stopniu przyczyniła się do kulturalnego rozwoju Węgorzewa, z pasją, zaangażowaniem i uśmiechem dodając skrzydeł i wiary w przyszłość setkom dzieci i młodzieży. Jako dorośli już dziś wychowankowie Pani Nawojczyk z ogromną wdzięcznością wspominamy tamte lata. Dom Kultury i ,,Stodoła" były miejscami gdzie pod skrzydłami Pani Wiesi Nawojczyk i instruktorów wychował się prawie każdy z nas. Występy teatralne, taniec, śpiew, nauka gry na instrumentach, kapele muzyczne, koła zainteresowań, poezja, fotografia, festiwale, konkursy, wymiany młodzieży, zabawy choinkowe i wszystkie niezapomniane doświadczenia dzieciństwa. Pani Wiesiu, jako Pani wychowankowie dziękujemy za Pani wieloletnie zaangażowanie, wsparcie i miłość do nas dzieci, wiarę w nasze możliwości i pewność że możemy przenosić góry. Za nieskończone pokłady wizjonerskiego optymizmu i pomysłowości, za wspólne wyjazdy i dumę z nas podczas zwykle wygrywanych występów konkursowych w Polsce i za granicą. To pod Pani skrzydłami uczyliśmy się twórczo myśleć, zdobywać pewność siebie, otwierać się na świat i odważnie wstępować na scenę dorosłego życia. Władysław Kopaliński napisał, że ,,człowieka nie należy wychowywać tylko do zawodu, ale także do twórczego wypoczynku. Jest to bowiem jedyna forma wykorzystywania wolnego czasu, jaka człowieka odbudowuje wewnętrznie i czyni z niego istotę usatysfakcjonowaną i zdrową". Dziś wielu z nas podtrzymuje zainteresowania z dzieciństwa w swoim życiu zawodowym, robiąc to co kochamy. Potrafimy też twórczo spędzać wolny czas i rozwijać pasje, bo tego nauczyliśmy się lata temu. Z przyjemnością i zaszczytem pomogliśmy więc wydać tę monografię, niech się Państwu dobrze czyta i miło wspomina.
  • Niestety, wyprzedane :), ale mamy jeszcze dużo innych pięknych rzeczy :)
    To drugie wydanie Mazurskich Opowieści. Ponadczasowe "rodzinne wspomnienia", bo na pewno nie bajki mieszkańców Piłaków, Kut, Przerwanek, Pozezdrza, Przytuł, Kruklanek, Żabinki, Sołtman, Możdżan, Jurkowa, Boćwinki, Żywego, Stręgielka, Leca (Giżycko) i Węgoborka (Węgorzewo). Przekaz tych opowieści nie starzeje się. Płynie z nich niezwykła życiowa mądrość, która jest szczególnie cenna w dzisiejszych, trudnych czasach.
  • Drugi tom Księgi bajek najnowszych to kolejna odsłona antologii, która prezentuje różnorodne historie dedykowane najmłodszym Czytelnikom. Niezwykłe opowieści, krótsze i dłuższe, wierszowane i pisane prozą, przenoszą najmłodszych w magiczny  świat wyobraźni. W tych historiach każde dziecko znajdzie coś dla siebie, niezależnie od wieku. Księga bajek najnowszych to lektura nie tylko przyjemna, ale i pożyteczna. Ukazuje takie wartości, jak: przyjaźń, szacunek, empatia oraz w przystępny i humorystyczny sposób przekazuje wiedze m. in. o zwierzętach, planetach, polskich miastach. To idealna propozycja do wspólnej lektury dla rodzica i dziecka. Przecież nic tak nie buduje więzi, jak wspólne czytanie. W zbiorze bajek znajdują się dwie autorstwa naszego rodzimego węgorzewianina Radosława Pietkiewicza.  
  • Niestety, wyprzedane :), ale mamy jeszcze dużo innych pięknych rzeczy :)
    Pierwsze polskie wydanie mojego Zaniku ludu mazurskiego ukazało się w Oficynie Wydawniczej „Retman" w Dąbrównie w 2020 roku. Użyte w tytule sformułowanie „zanik” wywołało polemikę. Wskazywano, że Mazurzy trwają, czego najlepszym dowodem miała być wydana w tym samym czasie w „Retmanie" Galeria mazurskiego portretu. Moi i Twoi sąsiedzi, będąca pokłosiem akcji społecznościowej Waldemara Mierzwy. Zgromadzone w niej portrety 205 Mazurów miały jakoby przeczyć tezie o zaniku tego ludu. Jako Mazur marzyłbym oczywiście, aby było tak, jak chcieliby polemiści. Ich myślenie ma jednak charakter życzeniowy. W przeprowadzonym w Polsce w 2021 roku Narodowym Spisie Powszechnym mazurskość jako jedyną tożsamość zadeklarowało zaledwie 235 osób, zaś 1287 respondentów wskazało ją jako jedną z dwóch. Takie są niestety fakty. W 2023 roku, z inicjatywy prof. Norberta Kasparka, dyrektora Archiwum Państwowego w Olsztynie, Zanik ludu mazurskiego ukazał się w niemieckiej wersji językowej pt. Das Entschwinden des masurischen Volkes w świetnym przekładzie Andreasa Lawatego. Zanik ludu mazurskiego to książka bolesna, tak dla Polaków, jak i Niemców. Dołożyłem wszelkich starań, by była uczciwa, pobożne chęci ustąpiły w niej miejsca naukowym argumentom. Nie jestem pewien, czy dzieje Mazurów mogły potoczyć się inaczej. Oddaję tę książkę z nadzieją, że po jej lekturze tak Polacy, jak i Niemcy odpowiedzą sobie na to pytanie sami. Janusz Małłek
  • Niestety, wyprzedane :), ale mamy jeszcze dużo innych pięknych rzeczy :)
    To miała być niewielka publikacja opowiadająca o dziedzictwie kulturowym Sztynortu i jego najbliższej okolicy. Jednak im szybciej chciałem skończyć pisanie, tym więcej pojawiało się nowych wątków, zagadnień, miejsc, osób etc. Szkoda opuścić, żal pominąć Co więcej - niemal każda informacja wymagała weryfikacji, czasami bardzo pracochłonnej. Mam na dzieję, że książka "Sztynort. Blaski i cienie", stanie się wciągającą lekturą, dzięki której Czytelnicy pozwolą się poprowadzić po tutejszych alejach, dróżkach i zakamarkach, wszak "Wielka głusza nad jeziorem" to nie tylko pałac i park. Na Państwa drodze stawiam też najważniejsze - moim subiektywnym zdaniem - osoby związane ze Sztynortem. To przede wszystkim członkowie rodu von Lehndorff, ale także ich przyjaciele, a nawet wrogowie Zapraszam do, czasami nieco wścibskiego, zaglądania w ich życie. Sadzę ze Czytelnicy łatwo dopasują do konkretnych osób przydomki "Dobra pani" , "Szambelan", "Wielka inwestorka", "Obieżyświat", "Dyplomata", "Zamachowiec",  "Mąż srogi", "Carolus"... Ludzie Sztynortu to nie tylko persony szlachetnie urodzone. To także osoby z otoczenia pałacu, nauczyciele, rzemieślnicy, chłopi, którzy pozostawili po sobie sztynorckie ślady. Z pozoru wiatr je pozamiatał, ale spróbowałem je odtworzyć.
  • NIŻSZA CENA

    Szydełkowe Słodziaki

    Pierwotna cena wynosiła: 129,00zł.Aktualna cena wynosi: 99,00zł.
    Elżbieta Kina - z wykształcenia pedagog - terapeuta, z zamiłowania i pasji kreatywny twórca. Jako osoba wysoko wrażliwa długo szukała swojej życiowej drogi i zawodu, w którym mogłaby pomagać ludziom, a jednocześnie spełniać się artystycznie. Terapia zajęciowa dała jej taką szansę, dzięki czemu obecnie pracuje jako terapeuta zajęciowy z osobami niepełnosprawnymi. W pracy jest ceniona za kreatywność, cierpliwość, opiekuńczość i pozytywne podejście do życia. Projektowanie szydełkowych zabawek traktuje jak misję uszczęśliwiania dzieci i dorosłych, którzy maja prawdziwą frajdę, robiąc jej projekty. Połączyła więc książkę dla dziewiarek z książką dla dzieci, żeby dziecko mogło czynnie uczestniczyć w procesie twórczym i być jego częścią. Niniejsza książka jest odzwierciedleniem pasji i wielkiego serca autorki. Zabawka dla dziecka jest czymś więcej, niż nam się wydaje. To przyjaciel i powiernik, który wspiera rozwój, zachęca do aktywności, uczy właściwych postaw wobec ludzi i otoczenia. Dzieci chcą, żeby ich zabawki żyły, miały swój charakter i przygody. Dzięki tej książce wszystko staje się możliwe. Dziecko samo może wybrać swojego bohatera, który z pomocą mamy, babci czy cioci (lub innych szydełkujących osób) może zacząć istnieć. Ta książka, to wyjątkowy podręcznik dla osób zakochanych w szydełkowaniu, oraz tych, którzy to uczucie dopiero dzięki niej odkryją .
    • skróty szydełkowe w opisane dodatkowo w języku angielskim, hiszpańskim i niemieckim
    • satysfakcja gwarantowana
    • każdy egzemplarz zabezpieczony folią
    Opinie użytkowniczek: Maskotki wg wzorów Eli pokochali wszyscy dorośli, którzy mieli szczęście robić jej unikatowe króliczki, lalki, kotki, misie, owieczki, motylki czy inne przesłodkie zwierzaki, ale przede wszystkim pokochały je dzieci […] Z wielką przyjemnością robiłam po kilka, żeby obdzielić nimi dzieci własne i nie tylko. Były tak cudne, że musiałam obowiązkowo po jednej postaci zostawić sobie na pamiątkę. Czekam na wyjątkową książkę, którą koniecznie muszę mieć na swojej półce. /Nikola Witek Zakochałam się od pierwszej maskotki, którą wykonałam. Od tamtej chwili jestem od nich uzależniona. Instrukcje są bardzo przejrzyście opisane, zawierają przydatne zdjęcia. Polecam je także osobom początkującym i zapewniam, że każdy się od nich uzależni. /Katarzyna Luźny Cudne wzory, rozpisane tak, że każdy trudny punkt staje się zaraz łatwym, dopracowane do perfekcji. Zawsze mam pewność, że wyjdzie dokładnie taka maskotka, jaka ma być. Perfekcjonizm i jeszcze raz perfekcjonizm a książka będzie na pewno obowiązkowym, „must have”. /Danka Büttner Maskotki są cudowne, zakochuję się w każdej kolejnej [...] Pochodzą prosto z serca i podbijają kolejne serca. Instrukcje są bardzo przejrzyste, zrozumiałe i zawierają pomocne zdjęcia. Polecam każdemu, nawet tym, którzy dopiero zaczynają lub chcą zacząć ujarzmiać magiczny haczyk. Z taką twórczynią wszystko jest możliwe. /Dominika Czarnowska
  • Niestety, wyprzedane :), ale mamy jeszcze dużo innych pięknych rzeczy :)
    Wielki dąb, kilka lip, zdziczałe grusze, bzy i śnieguliczki, resztki fundamentów, nasyp nad jeziorem, do którego przybijaly łodzie rybaków, i opuszczony cmentarzyk, to wszystko, co pozostalo po wsi Sowiróg w Puszczy Piskiej. Ernst Wiechert (1887-1950), literacki piewca wyidealizowanych Mazur, umieścił w niej akcję swojej najwybitniejszej powieści Dzieci Jerominów. Najważniejsze miejsce, w tej rozpoczynającej się w 1904 roku opowieści, przypadło ubogiej rodzinie węglarza Jeromina. Głównym bohaterem sagi jest najmłodsze dziecko Jerominów, syn Jons Ehrenreich. Po ukończeniu studiów medycznych w Królewcu powróci on do swej wsi, by nieść pomoc najuboższym. Dzieje Jerominów ukazane są na tle  najważniejszych wydarzeń pierwszej połowy XX wieku: I wojny światowej, powojennej biedy, narodzin i triumfu faszyzmu oraz wybuchu II wojny światowej, której jednym ze skutków będzie koniec mazurskiego świata. Wiechertowskie Dzieci to powieść znakomita, pisana sercem przepełnionym miłością do czasów bezpiecznej krainy dzieciństwa. Sowiróg jawić się nam może jako część świata przedindustrialnego, znam jednak wielu, którzy będąc dziś świadkami samozatracania się naszej cywilizacji, wiele by dali, by w takim właśnie świecie choć na jakiś czas się znaleźć. Namawiam, by po tę książkę sięgnąć. Nie jest to jedynie opowieść o mieszkańcach zagubionej mazurskiej wioski. To dzieło uniwersalne, które oparło się próbie czasu. To rzecz o małych i wielkich ojczyznach, powinnościach obywateli i państw, losach ludów i narodów. To także rzecz o każdym z nas: o naszych codziennych radościach i smutkach, prawdach i kłamstwach, przypadkach i przeznaczeniu, zmaganiach się z życiem, innymi i samym sobą. Waldemar Mierzwa
  • Ze wstępu: Tym razem nasza podróż wiedzie przez południową część Krainy Wielkich Jezior Mazurskich, wokół centralnie położonego w niej jeziora Śniardwy. Trasa pokrywa się częściowo ze szlakiem Krutyni: ponownie odwiedzamy Ruciane- Nidę oraz jeziora Bełdany i Nidzkie. Jednak powrót do tych samych miejsc nie powinien nikogo znudzić, i to nie tylko ze względu na ich niepowtarzalny urok. o ile w Krutyni przepłynęliśmy Bełdany na południe od Iznoty, o tyle w Śniardwach zapoznajemy się bliżej z północną częścią jeziora i żyjącymi w nim sielawami. Jezioro Nidzkie przemierzamy tym samym co poprzednio szlakiem z Rucianego do Wiartla, jednak nasze zainteresowanie bardziej skupia się na życiu okolicznych wsi i leśnych osad, które poprzednio zostały (nie przypadkiem) potraktowane dość pobieżnie. Poza tym poznajemy całkiem nowe miejsca w obrębie umownego trójkąta, którego wierzchołki wyznaczają miasta Pisz, Orzysz i Mikołajki.  
Przejdź do góry